Hilvarenbeek en schaatsen hebben het nodige met elkaar te maken, niet in de laatste plaats vanwege ijsclub de Flaes die in 1933 werd opgericht en kort daarna al het predicaat Koninklijk kreeg. In de loop der jaren kwam het meermaals voor dat lokale coryfeeën met hun hoofd boven het maaiveld uitstaken en verder gingen in deze sport. Jonge mannen als Claus van Teefelen (de huidige voorzitter) en Maarten den Engelse die als 18 jarigen voor de deur gingen liggen in Tilburg om (met succes) een inschrijfbewijs te bemachtigen voor de Elfstedentocht van 1985. Maar in eerdere annalen was al een andere naam opgedoken, een naam dat tot nu toe een doodlopend spoor geeft: wie was Wai Naaijkens?

door Harrie Wenting

De wind blaast de sneeuw tot hopen en de temperatuur zakt nog verder dan -20 graden. De deelnemers aan de Elfstedentocht in januari 1963 weten aan het begin van hun tocht nog niet dat het een barre onderneming zou worden. Terwijl aanvankelijk gedacht werd dat het weer wel op zou klaren in de loop van de dag, werd het alleen maar erger. Een ijskoude noordoostenwind blaast niet alleen veel rijders letterlijk van het ijs af, maar de opgewaaide sneeuw verhult ook scheuren in het ijs waardoor er veel valpartijen zijn. Met de nodige verwondingen.

Onder de deelnemer voor zover we nu na kunnen gaan, Wai Naaijkens. Zijn naam is eerder al opgevallen in de beginjaren van de Beekse wielersport. Zo is ergens vermeld dat Wai samen met Fons van Luffelen in 1970 de Wieler Supporters Club (WSC) Hilvarenbeek oprichtte. Deze club zou de plaatselijke wielerronde van Hilvarenbeek vanaf 1971 nieuw leven inblazen.

Maar even terug naar het schaatsen...

Blijkbaar had het virus om met de ijzers de koude ijsvloer op te gaan ook Wai in zijn greep gekregen en hij schreef zich in voor de Tocht der Tochten van 1963. Een ijskoude winter zorgde ervoor dat de echte schaatsliefhebbers niet meer te houden waren om het ijs op te gaan. Wie de beelden terugkijkt van de film die daar jaren later over werd gemaakt kan zien dat niemand er iets cadeau kreeg die dag, ook Wai niet. Van de ruim 9000 schaatsers die die ochtend aan de start stonden, waren er 568 wedstrijdrijders en 9294 toerrijders. Onder die laatste groep viel Wai. In totaal bereikten er slechts 127 mensen de finish, 58 uit de wedstrijd en 69 uit de toertocht. Dit komt neer op een finishpercentage van 1,29%. Zonder twijfel is dat het laagste ooit van alle tochten, waardoor 1963 nog met stip als de allerzwaarste wordt gezien. Dat beaamde ook de later winnaar Reinier Paping die tot aan zijn dood herinnerd werd aan zijn heroïsche prestatie. Maar gold dat ook voor Wai Naaijkens?

Uitgereden of niet?

We weten het niet omdat zijn verhaal, voor nu bekend, nooit opgetekend is. Nu is er onlangs een boek verschenen met de namen van alle rijders die geregistreerd staan dat ze de tocht uitgereden hebben en daarbij ontbreekt de naam van Wai. Omdat andere Bekenaren, met name degenen die betrokken zijn bij het schaatsen, altijd in de veronderstelling waren dat hij hem wel uitgereden had, rijst er een vraag: hoe zat het nu echt?

Daarom willen we graag in contact komen met familieleden of andere bekenden van hem die hier meer over kunnen vertellen. Een eerste zoektocht van Claus van Teeffelen leverde nog geen aanknopingspunten op, daarom doen we hierbij de oproep: Kun je meer informatie geven over Wai Naaijkens, over zijn persoon, zijn leven in het algemeen of het schaatsen van de Elfstedentocht in 1963 in het bijzonder? Meldt dit dan. Dit kan met een E-mail op: hilverbode@gmail.com.