Op woensdag 9 juli om 19.00 uur staat het treffen tussen RKDSV en Willem II op het programma. “Dè hee nie zu veul in zun eige” om maar eens in onvervalst Tilburgs te zeggen. Misschien als je kijkt naar het kwaliteitsverschil tussen de ‘stoere’ kerels uit Tilburg en de gemeentelijke gelegenheidsformatie uit Diessen. Maar daarmee vergeet je iets heel belangrijks (John!). Juist het met zo’n elftal een keer spelen tegen de grote broer draagt erg bij aan verbondenheid met de regio. Dat is meer winst dan het uiteindelijke 0-10 verlies.

door Adrie van de Wouw

Er schijnt een heerlijk zonnetje op sportpark De Alsie. Door de inzet van heel veel vrijwilligers loopt alles op rolletjes. Aan de poort worden de online bestelde kaarten gescand voor een goede doorstroming. Zelfs mijn consumptiebonnen voor de derde helft zijn via internet. Fijn, geen gedoe aan de bonnentent. Niets staat een sfeervol avondje in de weg.

De wedstrijd

Wat moet ik van de wedstrijd vertellen? Zoals gezegd, Willem II is beter. Veel beter. Combineert naar hartenlust, valt lekker aan en domineert. Diessen komt weinig aan de bal. De balcontacten van de voor deze gelegenheid in het wit-zwart gestoken spits zijn op één hand te tellen. Buiten de zeven keer dat hij af mag trappen dan. Dat is totaal anders bij thuisdoelman Siem van Doormaal. Zijn prachtige reddingen voorkomen veel Tilburgse doelpunten. Dat de stand bij de thee nog niet opgelopen is naar dubbele cijfers is voor een groot gedeelte zijn verdienste. Waardoor hij door ondergetekende uitgeroepen wordt tot “man of the match”.

De tweede helft, twee nagenoeg nieuwe teams. De pas net begonnen trainer John Stegeman van Willem II is natuurlijk nog druk aan het sleutelen aan zijn basiselftal. En de ‘Diessense’ jongens krijgen uiteraard allemaal de gelegenheid om te spelen. Duidelijk geen tweede keus, dit team van coach Kevin Smetsers. Het bijt feller van zich af en organiseert het verdedigend beter. Willem II heeft moeite om er doorheen te komen. Maar als de 0-7 valt stelt een supporter vast: “Dees zulle ze toch nie mèr afgeve!” Uiteindelijk scoort Willem II nog drie keer meer.

Ballenjongens

De eerste helft hebben de plaatselijke trotse ballenjongens aan deze kant figuurlijk uit hun neus zitten te eten maar nu hebben ze het druk. Waar moet de bal naartoe? Hoekschop of doeltrap? Oeps, verkeerd!

Einde wedstrijd

Na 90 minuten (geen blessuretijd) fluit de man in het groen voor de laatste keer. Het is mooi geweest. De scheids en zijn team hebben het goed gedaan. Niets is aan het toeval overgelaten. De netten van beide doelen zijn voor de zekerheid zowel voor de eerste als voor de tweede helft gecontroleerd en oké bevonden.

Hordes handtekeningenjagers bestormen het veld. Met de papa’s erachteraan voor een kiekje of een selfie met hun idool. Dat hoort er ook allemaal bij.

Het feest kan beginnen. Hollandse klanken galmen over het sportpark. Mijn gezelschap vervoegt zich naar de ietwat rustigere kantine. Daar is het ook gezellig. Oude koeien uit de sloot en kletsen over het oude en nieuwe seizoen. Ook in kleine kring is zo’n wedstrijd verbindend.

Saamhorigheid

Daarover gesproken. Het eindresultaat is saamhorigheid. Goed dat Willem II verder kijkt. Het is in het belang van groot en klein dat er een goede verstandhouding is met elkaar. Daar draagt dit toe bij. Dat heeft “wel veul in zun eige”. Daar heeft RKDSV bij het aanleggen van haar scorebord al rekening meet gehouden. Geen dubbele cijfers. De eindstand op het scorebord: 0-0. Ondanks het grote verschil zijn we gelijk.