Er zijn veel mensen die zich aangetrokken voelen tot de paardensport en die zelf ook in bezit zijn van een paard. Voor hen bestaat Ruitersportvereniging Wilhelmina, die als sinds 1926 hen onderdak biedt. We spraken met voorzitter Jan Burgers en met de voorzitter van de stichting Accommodatie Ruitersportvereniging Wilhelmina Diana van Acker over het verleden, heden en toekomst van de vereniging en natuurlijk over de aanstaande grote reünie op 4 juli.
door Kees van Kemenade
“Het gaat een mooi weerzien worden van leden, oud-leden en betrokkenen bij onze rijvereniging, die wij op 4 juli gaan vieren.“ Dat vertellen Jan Burgers en Diana van Acker die druk doende zijn om de reünie te organiseren. “Het is natuurlijk vooral een ontmoeting van bekenden met een hapje en een drankje, maar we willen ook iets van dat verleden laten herleven met een show van historische foto’s. Wij hebben er zelf een groot aantal verzameld, maar zijn nog altijd blij als er oud-leden zijn die nog mooie opnamen bezitten. Stuur ze naar ons op, naar het adres waar jij je ook kunt aanmelden voor de viering van het eeuwfeest: rsvwilhelmina@hotmail.com. We hopen natuurlijk heel veel mensen weer terug te zien op het eeuwfeest.”
Processies en optochten
Een eeuw geleden was de rol van het paard nog veel groter dan nu. Tegenwoordig is paardrijden een geliefde bezigheid, maar toen draaide de agrarische economie om het paard. Ploegen, eggen, vervoer, alles gebeurde met de kracht van dit dier. Maar op zondag werd er niet gewerkt, dat was een vaste regel. Om jonge mannen op zondagmiddag iets te doen te geven werd het paardrijden gestimuleerd. Het beest stond toch maar werkeloos in de stal. Dus werd er in 1926 een vereniging opgericht, genoemd naar de heersende vorstin, om de ruitersport in gezamenlijkheid te beoefenen. Samen wat ondernemen was toendertijd gebruikelijk. Dus gingen de boerenzonen in groepsverband uit rijden, maar lieten zij zich vooral zien bij optochten, processies, bij de intocht van Sinterklaas, gildefeesten, inhalen van notabelen, gouden bruiloften, en natuurlijk als begeleiders wanneer een van de leden in het huwelijk trad. “Het was een bloeiende tijd”, vertellen Jan en Diana. “Met als onbetwist hoogtepunt de organisatie van het lustrumconcours van de N.K.B. in 1938. Meer dan duizend deelnemers die voor een groot deel in het dorp op verschillende adressen werden ondergebracht. Een paar jaar later, tijdens de oorlog, moest de vereniging worden stilgelegd. Men was te bang dat de paarden door de bezetter gevorderd zouden kunnen worden. Maar na de oorlog bloeide de zaak weer op. Bisschop Bekkers gaf, in de geest van de tijd, toestemming om ook vrouwen toe te laten tot onze vereniging. Een tijdlang bestond er ook een ponyclub voor de jeugd, maar die is op dit moment minder actief.”
Liefhebbers ruitersport
Een vereniging die een eeuw bestaat kijkt natuurlijk ook naar de toekomst en dat doen ook de beide voorzitters: “Wij willen vooral de Ruitersportvereniging Wilhelmina in stand houden, minstens nog een volgende eeuw. Wij hebben hier een prachtige locatie aan de Goirlesedijk met een bak om ook binnen te kunnen rijden, en die door een werkgroep wordt onderhouden. Wedstrijden organiseren wij niet meer zelf, maar deelname aan wedstrijden staat individuele leden vrij. Wij houden vooral van de gezelligheid in verenigingsverband voor alle mensen van hier die van paarden houden. We geven lessen, doen vaak buitenritten en nodigen sprekers uit over uiteenlopende onderwerpen, zoals voeding, verzorging, medische zaken, … Zo blijven wij actief voor alle liefhebbers van ruitersport in Hilvarenbeek en omstreken.”