Anna, net veertien geworden, komt uit Kiev, een stad die twee jaar geleden werd aangevallen vanuit de lucht en over land door het Russische leger. Zij en haar moeder verblijven nu in de Nieuwe Erf in Diessen. Zij delen daar samen één kleine kamer, maar ondanks alles is Anna blij met alles hier. Zij werd aangezocht door het Comité 4 Mei om volgende week samen met andere Oekraïense jongeren een bijdrage te leveren aan de herdenking van de doden tijdens de oorlogen in de afgelopen eeuw.
door Kees van Kemenade
Als je als oudere, geboren kort na de Tweede Wereldoorlog en opgevoed met verhalen over die oorlog, tegenover een meisje zit dat dit zelf aan den lijve heeft meegemaakt, dan voelt dat onwerkelijk. Dat het spook van de oorlog ooit nog over Europa zou neerdalen, daar geloofde kort geleden toch niemand meer in. Maar mensen als Anna Pestych ervoeren dat wij ons allemaal deerlijk vergisten.
“Het was op 28 februari, de dag dat de Russen binnenvielen. Ik hoorde raketten overkomen en inslaan. Een deel van zo’n raket raakte ons huis dat meteen in brand vloog. Wij konden ons gelukkig wel redden. Overal om ons heen sloegen de mensen op de vlucht, naar de bergen of de dorpen, waar geen raketten zouden neerkomen, hoopten ze. De Russen rukten op tot vlak bij Kiev, maar ik heb er geen gezien. Onze eigen tanks wel die de Russen tegemoet reden. Vrienden van mij, net buiten de rand van onze stad, stonden oog in oog met de vijandelijke soldaten. Het lukte de invallers gelukkig niet om Kiev te veroveren, maar door de oorlog werden veel gebouwen verwoest en ook raakten de winkels snel leeg.”
Alles in één koffer
De eerste Oekraïense vluchtelingen bereikten kort na de inval al snel Nederland en werden hier in de gemeente Hilvarenbeek opgevangen in de Nieuwe Erf. Anna en haar moeder behoren tot de tweede golf. “Dat is nu anderhalf jaar geleden, in september 2022. Een vriendin van moeder was hier al in Diessen en liet weten dat het hier heel goed was. Wij zijn op een bus gestapt die ons dwars door Polen, Duitsland, naar Nederland bracht. Wij hadden een briefje met ‘Nieuwe Erf Diessen’ en dat bleek genoeg.”
Wat heeft ze eigenlijk mee kunnen nemen? “Niet veel, want ons huis was afgebrand. Wat kleren, papieren, maar geen persoonlijke spullen. Allemaal in één koffer. Op de vlucht moest alles allemaal heel snel gaan. Mijn vader moest achterblijven. Hij doet nu gewapend dienst, maar gelukkig niet aan het front.”
Een nieuw leven hier
Dat was anderhalf jaar geleden, maar hoe is het nu met Anna? In ieder geval gaat het uitstekend met het leren van onze Nederlandse taal, want een tolk heeft zij echt niet nodig. “Het gaat eigenlijk heel goed met mij! Ik zit op school in Tilburg, op het Schakel College en daar leer ik Nederlands, best wel een moeilijke taal. Maar het leren gaat goed en binnenkort mag in naar de Rooi Pannen. Ik denk al na over mijn toekomst hier. Designer, of architect, dat zou ik graag worden. Maar naar Oekraïne wil ik niet meer terug, wel om mijn familie te bezoeken natuurlijk. Vader, opa en oma, maar het is er echt niet veilig genoeg voor zo’n bezoek. Ik hoop dat zij zelf hier ooit nog op bezoek kunnen komen, want ik mis hen wel. Hier in Nederland is alle veel beter en ik hoop dat ik hier carrière kan maken.”
Anna Pestych wil met haar toespraak op 4 Mei duidelijk maken dat de oorlog dichtbij is en dat de strijd in Oekraïne ook ons raakt. Want wat als de bedoeling van Poetin lukt? Zijn wij dan de volgenden die aan de beurt zijn?