Waar de een bouwt aan een imperium op zakelijk gebied en de ander meer werk maakt van de vorming van een groot gezin, liggen er voor weer anderen geheel andere uitdagingen te wachten. In Hooge Mierde bouwde Wim van den Assum (69) in ruim veertig jaar tijd aan een oeuvre ligfietsen. Hij kocht ze op de meest bijzondere plaatsen of bouwde ze zelf. Hij ging ermee op vakantie en reed ermee naar zijn werk, maar ook wedstrijden met deze vorm van fietsen had zijn belangstelling. Maar nu is het tijd om een stapje terug te doen en probeert hij een groot deel van zijn vehikels nog een nieuw leven te geven.
door Harrie Wenting
Een knalgroene kuip in de vorm van een grote sigaar. De hoogte meet zo’n zeventig centimeter. “Ja, veel mensen die in zo’n ding rijden plaatsen er nog een vlaggetje op om beter zichtbaar te zijn voor het snelverkeer,” lacht Wim. Als hij bij de kleurrijke ligfiets staat, kan hij het niet nalaten om meteen wat uitleg te geven. Allereerst hoe je erin komt en vervolgens hoe je stuurt. Dan de wijze waarop je trapt en waar je de spiegeltjes monteert. Want ja, goed zichtbaar voor een ander zijn is belangrijk, maar zelf je omgeving goed zien ook!
“Het begon op mijn 26e toen ik een Engelse advertentie zag. Het was van de pionier Mike Burrows die vanuit Engeland een bijzondere ligfiets aanbood. Ik wist meteen: die wil ik en ik ging er op de bonnefooi naar toe. Ik wist toen al van mezelf dat ik geen doorsnee spullen zoals een fiets hoefde te hebben. Het bijzondere trok mij meer. Vanaf het allereerste moment dat ik hem zag wist ik dat dit vervoermiddel mijn leven ging veranderen. Terug in Nederland kocht ik ook andere modellen en ik besloot om ze zelf ook te gaan bouwen vanuit een werkplaatsje dat ik destijds in Tilburg had.”
Unieke exemplaren
Zo staan er nu in zijn werkplaats achter zijn woning in Hooge Mierde enkele modellen die je nergens in een winkel tegen zult komen. De meeste zijn een-persoons, maar er staan ook enkele tandems tussen. Eentje zelfs waarbij de duopassagier niet vooruit gaat, maar achteruit. Er staan lage tweewielers, maar ook driewielers. Sommigen zijn open, anderen helemaal gesloten.
“Ik reed een keer een wedstrijd waar ook normale wielrenners deelnamen. Als het heuvelop ging waren zij in het voordeel, maar het merendeel van het parcours was vlak. Ik was al lang en breed omgekleed toen zij finishten,” blikt hij terug.
Maar het was niet enkel de snelheid van de fiets die het voor hem tot een aantrekkelijk vervoermiddel maakte. “,Ik heb nog een poos een winkel gehad die ik part-time naast mijn werk runde. Helemaal gespecialiseerd in ligfietsen. Maar sinds ik in Hooge Mierde woon, nu zo’n zeventien jaar, is het vooral hobby.”
Wim merkte de laatste twintig jaar dat de grootste hype, zoals in de jaren negentig, al weer ver voorbij is. “De ligfietsen zijn nooit in grote getale geproduceerd geweest,” weet hij. “Voor de grotere fabrikanten was het nooit een interessant product, wat je dan overhoudt zijn een aantal hobbyisten, zoals ik.”
Aparte categorie
“Dat de ligfietsen ook binnen het reguliere wielrennen nooit erkend zijn zegt ook wel wat,” weet hij. “Burrows, waar ik mijn eerste model kocht, stond ooit nog Graeme Obree bij, die vanuit het niets het wereld-uur record op de fiets verbeterde. Daarna heeft de UCI de regels voor fietsen nog verder aangescherpt, mede hierdoor bleven de aangepaste fietsen altijd een aparte categorie.”