Na de diagnose alzheimer of een andere vorm van dementie sta jij als mantelzorger, de omgeving van, en zorgvrager zelf, voor een grootse nieuwe uitdaging in je leven. Vooraf worden de tekenen gezien en ervaren, en een dokter stelt het vast. Na de diagnose volgen de schok, het verdriet, de vragen en het ongewisse van de nabije toekomst. Men krijgt te maken met dokters, dagbesteding, casemanager dementie, en allen eromheen. Wanneer de zorg groeit en er veel moet gebeuren, is misschien wel het allerbelangrijkste: doe het niet alleen!
Een alleenstaande dame van 78 jaar, fysiotherapeute, is stoer en zelfstandig. Ze laat mensen niet gemakkelijk toe in haar leven en in de dingen waar ze tegenaan loopt. Zelf heeft ze geen broers en zussen, maar ze komt uit een grote familie met veel neven en nichten. Ze leeft na haar pensioen met haar hond en kat, haar sociale contacten en ze maakt leuke reisjes. Totdat hart- en longproblemen, bloedkanker en tenslotte alzheimer haar leven helemaal op zijn kop zetten. Ze is kwetsbaar geworden en voor haar is het dagelijks leven niet meer te overzien. Maar dat vertelt ze niet! Dat laat ze niet merken, ze kan zichzelf best redden! Totdat ook dat niet meer te verbloemen is. Een groepje nichten en neven grijpt in. De betrokken professionals worden met veel moeite opgespoord en het kerngroepje gaat met deze professionals aan de slag, want als ze goed kijken, blijkt de situatie nog veel erger. De puzzel rondom de zorg, de diagnose, de behandeling, financiën, het (levens)testament, en het huishouden wordt groter, ingewikkelder en verdrietiger. Een half jaar later is de dame verhuisd naar een zorginstelling. Haar juridische zaken zijn net op tijd geregeld en onder bewindvoering, en haar eigen huis staat op het punt om verkocht te worden. Er is hard gewerkt!
Zorgdriehoek
Het (werk)boek ‘Klein geluk voor de mantelzorger’ van Maria Grijpma en Inge Jager vertelt in een recept over de zorgdriehoek, gevormd door helpers, zorgverleners, mantelzorgers en de omgeving. Samen hebben ze een gemeenschappelijk doel, namelijk een zo goed mogelijke gezondheid behouden of creëren voor degene die zorg krijgt. Met onderling respect, en een zo goed mogelijke communicatie. Dat geeft vertrouwen, veiligheid, een goede samenwerking en een zo gelukkig mogelijke zorgvrager.
Het recept is als volgt:
- Praat met elkaar, over verwachtingen, (on)mogelijkheden en maak afspraken.
- De veelheid van professionals, helpers en familieleden vraagt één aanspreekpunt. Het is belangrijk dat er korte lijntjes zijn tussen professionals en familieleden om (snel) zaken te kunnen regelen.
- Een duidelijk zorgplan: wie doet wat en wanneer, en hou ze eraan!
- Bespreek het zorgplan regelmatig en waardeer de zorg van iedereen!
Volg gratis de online training ‘goed omgaan met dementie’ op samendementievriendelijk.nl/trainingen en word ook dementievriendelijk.