Protestzangers: je hebt er wat mee of helemaal niets. Ik zweef er een beetje tussenin. Het is prachtig als creatievelingen hun kwaliteiten gebruiken om tegen een maatschappij aan te schoppen die hen niet zint. De kracht van woorden en muziek is immers veel sterker dan die van geweld. Maar pas op want, overdaad schaadt.

door Marcel Donks

Veel van hen zijn er niet meer over. Armand ging zijn eigen rook achterna, Boudewijn de Groot heeft een witte haardos, maar verloor zijn wilde haren en Ernst Jansz is tegenwoordig meer romanticus dan protestzanger. Gelukkig doemt daar uit het niets R.K. Veulpoepers B.V. op voor een derde kruistocht in een ultieme poging ons land te redden van de teloorgang.

De aanleiding is voor zanger Zjef Naaijkens en consorten duidelijk: met dit nieuwe kabinet gaat het in Nederland niet de goede kant op. Gaan de Veulpoepers daar dan iets aan veranderen? Nee, natuurlijk niet, maar een tegengeluid kan de vonk zijn die nodig is om een vuur aan te wakkeren. Nederland kiest haar eigen leiders, dus het merendeel zal tevreden zijn met de kopstukken van de huidige Haagse politiek. Maar al tijdens het zomerreces sijpelen de eerste plannen naar buiten die niet veel goeds betekenen voor sport en de creatieve sector.

Tégen

“Dit kabinet op het bordes, de Poepers op de planken! Want in deze tijden van politieke tegenwind kunnen we wel weer wat gezelligheid gebruiken!” Met dit krachtige statement kondigden de Veulpoepers onlangs hun comeback aan. Nou ja, comeback, op de achtergrond zijn de Veulpoepers er altijd geweest, maar vaker in ruste dan op de planken. Daar gaat nu (tijdelijk) verandering in komen. Voorlopig staan er drie concerten gepland op mooie plekken: Veulpoepers 3.0 met deels de originele bezetting. Ze zijn opnieuw tégen: tegen het zuur in de samenleving. En ze zijn vóór: om met elkaar te genieten en dansen!

Daar ben ik bij!

Toen ik via muzikale vriend Ad Grooten (hij mag zich de komende maanden ‘gelegenheids-Veulpoeper’ noemen) hoorde dat de Veulpoepers in het Natuurtheater in Oisterwijk zouden spelen, stond mijn besluit meteen vast: daar ben ik bij! Enerzijds om de vrolijkheid van de Beekse band een keer live mee te maken (op de elpees die ik heb klinkt het allemaal erg gezellig) en anderzijds omdat die locatie erg gaaf is. In mijn mede-Muziekquiz organisator Barko vond ik meteen een enthousiaste metgezel en dus zullen wij aanstaande zondagmiddag afreizen naar de Oisterwijkse Bossen en Vennen.

R.K. Veulpoepers B.V.

Maar wat is dat dan voor gezelschap, die R.K. Veulpoepers B.V.? Tja, hoe laat zich die groep het beste omschrijven? Een folkband uit de jaren zeventig met enthousiaste en muzikaal vaardige bandleden die klassiekers als ‘Twee emmertjes water halen’ en ‘Jantje zag eens pruimen hangen’ tot klassiekers hebben omgetoverd. Een band met een links engagement dat absurdisme gebruikt om de samenleving wat vrolijker te maken, soms met een kritische noot. Maar vooral een band die het allemaal niet te serieus neemt, met albumtitels als ‘Diarree’, ‘Een frisse wind’ en ‘Van de pot gerukt’.

Den Egelantier

Enig succes scoorde de band met de single ‘Den Egelantier’; grote kans dat je als lezer dat nummer nog wel kent. Een strijdlied van broeders die het glas heffen op het leven. Een beetje zoals Guus Meeuwis met ‘Proosten’, maar dan veel krachtiger en ‘volkser’....

“Komt mensen luistert allen hier, ’k zing u het lied van Den Egelantier. Den Egelantier was 'n toffe kroeg, d'r was dan ook nooit drank genoeg. En ja d'r was nog nooit beter bier dan in't kafee D'n Egelantier. En ja d'r was nog nooit beter bier dan in't kafee D'n Egelantier. Den Egelantier had 'n schone toog waarover zich 'n dame boog. Die dame was al zestig jaar, maar ze had nog al heur haar. En ja d'r was nog nooit beter bier dan in't kafee D'n Egelantier. En ja d'r was nog nooit beter bier dan in't kafee D'n Egelantier.”

Muzikaal aangenaam

Maar de band afdoen als alleen een stelletje ongeregeld doet de Veulpoepers tekort. Muzikaal is het erg aangenaam om naar te luisteren en de meerstemmigheid is heerlijk. Ik zag ze niet eerder live, maar ik stel me zo voor…. Ergens, aan de rand van een ven in Oisterwijk, klinkt in de verte een mandoline. Vogels schrikken op, maken een ronde boven de bossen maar landen snel weer, de oren gespitst uit nieuwsgierigheid. Het geluid wordt sterker: een viool, trompet, ja zelfs een lyra. Is het de fanfare van honger en dorst? Of is het de lange stoet van het circus Jeroen Bosch? Een Brabantse tongval is te ontwaren en pretoogjes kijken schichtig rond vanachter de grijze lokken van de muzikanten. Hier wordt muziek gemaakt zoals het ook in de zeventiende eeuw klonk. Je bent wel ‘Kierewiet’ als je daar niet bij wilt zijn…. En zo zal geschieden aanstaande zondag…