Wie op 11 of 12 april in CC Elckerlyc in Hilvarenbeek de voorstelling ‘Ik denk dus ik ben… koekoek?!’ van toneelgroep Maet hout Staet zag, verliet de zaal niet onberoerd. Het publiek werd meegenomen in een intense en gelaagde theaterervaring die raakte, ontroerde en aanzette tot nadenken. “Ik was echt geraakt”, klonk het na afloop. “Dit is zo’n voorstelling waar je nog lang over blijft praten.”

Het verhaal speelt zich af in een gesloten inrichting en is losjes gebaseerd op ‘One Flew Over the Cuckoo’s Nest’. Hoewel de setting in het verleden ligt, voelt de thematiek opvallend actueel. Onderwerpen als vrijheid, macht, autonomie en empathie blijken tijdloos. “Het speelde in het verleden, maar is nu ineens heel actueel”, merkte een bezoeker treffend op.

De kracht van stilte

Vanaf de eerste scènes hangt er spanning in de zaal. De voorstelling neemt de tijd en durft stil te zijn. Juist dat maakt grote indruk. Naast het sterke spel van de acteurs met tekst, springt vooral het non-verbale spel van de chronische patiënten eruit. Met lichaamstaal, blikken en kleine bewegingen wordt een intens verhaal verteld. “Juist het stille spel was zó echt”, hoorde je na afloop. “Dat kwam keihard binnen.”

Een aangrijpend moreel moment

Een van de meest besproken momenten is de ontwikkeling van het personage Manu en zijn uiteindelijke keuze om Thomas uit zijn lijden te verlossen. Deze scène, zorgvuldig en ingetogen gespeeld, raakte veel bezoekers diep. “Prachtig, zo vol liefde en overtuiging”, zei een bezoeker. Voor sommigen was het emotioneel overweldigend: “Het emotioneerde me tot tranen toe.”

Vormgeving die alles versterkt

Ook decor, licht en geluid droegen sterk bij aan de beleving. De vormgeving ondersteunt het verhaal subtiel en precies, zonder af te leiden. Alles klopt. Overgangen zijn zorgvuldig, stiltes durven te bestaan. “Het voelde echt professioneel”, aldus een bezoeker. “Je zag aan alles dat dit heel goed geregisseerd was.”

Napraten tot diep in de nacht

Na afloop bleef het publiek nog lang hangen in de foyer. Niet uit beleefdheid, maar uit behoefte om ervaringen te delen. “Ik heb tot diep in de nacht met vrienden doorgepraat over het thema”, vertelde iemand. Ook bij de spelers zelf was de ontlading voelbaar: blijdschap, trots en ontroering liepen door elkaar heen.

Met ‘Ik denk dus ik ben… koekoek?!’ laat Maet hout Staet zien hoe krachtig lokaal theater kan zijn. “Jullie hebben jezelf hiermee overtroffen”, vatte een bezoeker het samen. Het was een indrukwekkende, intense voorstelling die bewees dat goed theater niet alleen vermaakt, maar ook blijft hangen.

(foto's Hubert Schollen, PhotoHubert.nl)