Phoenix
De bodem van mijn verdriet
Was weer onvoelbaar vanochtend
Als een rivier zonder bodem
Met zo'n sterke stroming
Dat zwemmen nauwelijks meer lukt
Toch ben ik blijven zwemmen
Want het is zwemmen of verzuipen
En ik wil niet dood of gek worden
Van verdriet
Ik wil hier blijven
Al was het alleen maar om te schrijven
En langzaam komen de papieren woorden
Uit hun schuilplaats
Krijgen handen en voeten
Armen en benen, een romp
Langzaam durf ik steeds meer
Te bewegen en te zingen
Wie ik ben
Maar nooit alleen
Nooit zonder mensen die
Me in hun hart sluiten
Nooit zonder bomen, water, aarde
Zo vind ik mezelf terug
Mijn kracht, mijn eigenwaarde
Ik kom tot leven
Door mijn lichaam en mijn stem te geven
Aan de levensenergie, zo puur
De hartslag van de natuur
In mij en door mij heen
Ik ga mijn eigen wijze weg
Maar nooit alleen, nooit alleen
Marjelle Brussee