Dat Hilvarenbeek een mooie gemeente is, waar veel te zien is en veel te beleven, dat weet iedereen wel. Maar hoe mooi? Dat ontdek je eigenlijk het beste als je er op uit gaat. Al wandelend kom je op de mooiste plekken en dat geldt zeker voor deze wandeling die voert door het agrarische buitengebied ten noordwesten van Hilvarenbeek en de bossen van landgoed Gorp en Roovert. Ik gebruik daarvoor de wandelkaart met nummers van knooppunten. Startpunt is aan het Groot Loo bij de bosrand. Daar staat een paaltje met knooppunt nummer 46. Je kunt vandaar de wandeltocht verder volgen naar knooppunt 47. Voor wie zo’n kaart niet bezit, staan onderaan de nummers die je kunt volgen. Door Kees van Kemenade

door Kees van Kemenade

Een aangename wandeling door bossen, akkers en weiden, die al vanaf het begin precies biedt wat de wandelaar wil. We passeren de speelweide van de Trimbaan, een herinnering aan de jaren zestig. De mensen moesten meer en intensiever gaan bewegen. Dat kun je hier, al zie ik er maar weinigen zwaaien met dikke stammetjes. Wel een fietser die de stuifduinen trotseert. Die duinen zijn een restant van de IJstijden, toen het hier een arctische woestijn was, waar de wind het droge zand opblies tot duinen. Latere agrarische werkzaamheden, waarbij de grond werd uitgeput en men dan verder trok, zorgen ook voor de vorming van nieuwe duinen. Zo bereiken we het hoogtepunt van de tocht, het Nestven. Het was ooit bijna verdwenen, want vennen verlanden op den duur. Maar na een schoonmaak en het kappen van veel bomen rondom, blijft er nu water in staan. Dat komt door de ondoorlatende laag op de bodem van het Nestven. Belangrijk voor amfibieën, libellen en andere insecten. Wanneer ik voorbij kom azen net een grote zilverreiger en een paar blauwe reigers op de laatste vissen in het bijna drooggevallen ven.

Traject Stoomtram

Aan de horizon is steeds de Beekse toren te zien, als een geruststellend teken. We slaan het Boterpad in, waarlangs de boeren en vooral de boerinnen hun kluiten boter naar de markt in Tilburg brachten. Een hele tocht, op klompen, maar het moest wel. Boter was zowat het enige dat geld voor de boerderij opleverde. Nu loopt het Boterpad eens stukje verder dood op de hekken van het Safaripark. We steken opnieuw de Goirlesedijk over en wandelen over het fietspad richting de Gemeentebossen. In het begin van de vorige eeuw liep hier langs de zandweg de stoomtram, de verbinding van het tramstation in Tilburg, via Goirle, Hilvarenbeek, naar Esbeek-grens. In de jaren dertig werd die spoorweg opgeheven en werden rails, locomotieven en wagons verkocht. Kort voor de Wereldoorlog bracht schroot veel meer op dan de ritten. De wereld was aan het bewapenen.

Foeragerende ooievaars

De tocht gaat verder door de Gemeentebossen. Overal is het kleurrijke vingerhoedskruid opgeschoten. Een sieraad in het bos. Wanneer het pad een bocht maak verras ik een ree. En als ik de bossen verlaat stuit ik op een haas, die zich met grote sprongen uit de voeten maakt. De Huisvennen zijn nu akkerbouwgebied. Ontgonnen in de Crisisjaren toen veel mensen hun baan hadden verloren. Een werkloze moest iets doen voor zijn magere uitkering. Een stuk woeste grond ontginnen bijvoorbeeld. Het had ook nog een nevenvoordeel. Men vond dat een land zichzelf moest kunnen voeden, dus moest er flink worden ingezet op de landbouw. Het pad voert dwars door de voormalige Huisvennen. De kieviten laten hun waarschuwingsroep had horen. Gevaar in de buurt! Een stuk verderop foerageren vijf ooievaars. Laat die kieviten hen maar in de gaten houden! Zo naderen we het Nestven weer. Mooi dat men zich hier bekommert om dit pareltje in de natuur. Brabant lag ooit vol met vennen, maar bij de ontginningen werden vele daarvan omgeploegd. Laten we er maar zuinig op zijn.

Je moet toch wel op twee uur rekenen voor deze wandeling als je de volgende knooppunten volgt: 46 – 47 – 48 – 10 – 11 – 12 - 13 – 14 (Op de Goirlesedijk rechtsaf) – 97 – 11 – 10 - -48 – 47 – 46

.