Op woensdag 4 oktober vond de vierde editie plaats van het meest sfeervolle evenement van Hilvarenbeek. Met veel kaarsjes, zang, gezelligheid, een lach en een traan. Het evenement heeft als doel mensen, die iets of iemand missen in hun leven, een hart onder de riem te steken en een lichtpuntje te geven. Weer meer bezoekers dan vorig jaar hebben hun weg naar de Vrijthof gevonden om, na de muzikale opening met de Bontekakelkippen met Barbara Dusee, een kaarsje te plaatsen in het lichtmonument en een bezoek te brengen aan de deelnemende adressen.

Het eerste kaarsje werd dit jaar aangestoken door mevrouw Meijs. Met haar 100 jaar is zij in haar leven ervaringsdeskundige op het gebied van gemis geworden. Verschillenden keren is zij verhuisd en heeft zij haar vertrouwde omgeving moeten achterlaten. En talloze keren heeft zij afscheid moeten nemen van familie en vrienden door een overlijden. Op de vraag hoe zij daar dan mee omgaat, zei ze: ”Je moet maar zo denken, dat het altijd erger kan”.

Overlijden is zeker niet de enige reden om gemis te ervaren. Tijdens de opening werd al gezegd dat het woord gemis alleen al 21 betekenissen heeft en dat het vele oorzaken kent. Als voorbeeld werd genoemd dat gemis kan worden gevoeld door grootouders, die hun kleinkinderen niet meer mogen zien. Een van de aanwezigen voelde zich enorm aangesproken, omdat hij zich nog nooit had gerealiseerd dat het niet alleen hem, maar blijkbaar nog veel meer opa’s overkomt.

Het lichtmonument op zich was eigenlijk al het bewijs dat er veel mensen rondlopen met een vorm van gemis. Op het gras van de Vrijthof konden de bezoekers hun eigen kaarsje aan het monument toevoegen. Dit jaar bestond de vorm uit vier enorme harten, die samen een klavertje vier vormden. De organisatie, bestaande uit Ans Verhoeven en Liesbeth Kies, zoekt ieder jaar een nieuwe vorm hiervoor. “Een klavertje vier is voor ons een treffend symbool voor deze avond. Het staat niet alleen voor geluk, maar ook voor hoop, liefde en vertrouwen. Tekenend dat er zoveel kaarsen werden bijgezet. Maar ook hartverwarmend dat we met zo kunnen ervaren dat niemand alleen staat met z’n verdriet en gemis”.

Helpende handen

Eenzaamheid en gemis horen vaak bij elkaar. Bijvoorbeeld omdat de kinderen niet meer langskomen doordat ze ver weg wonen, wanneer je je vaderland hebt moeten achterlaten, je door een ruzie iemand niet meer ziet. Als je last hebt van het gevoel van dat gemis, heb je soms iemand nodig om je daarbij te helpen. Dat is ook de reden dat de maatschappelijke organisaties en de beide kerken zich als deelnemer hebben aangesloten bij de organisatie van deze avond. Zij kunnen met hun professionals of vrijwilligers een helpende hand bieden aan mensen die daar behoefte aan hebben. Soms is een luisterend oor al genoeg. Deze deelnemers hadden tijdens de Nacht hun deuren opengezet, zodat iedereen vrijblijvend kon binnenlopen om hun programma mee te maken.

Vanuit de Bibliotheek werden verhalen voorgelezen en men kon in de beide kerken genieten van diverse muzikale optredens met een kopje koffie of thee en iets lekkers. Jac Peeters, net afscheid genomen van het koor, dirigeerde nog één keer Luciani, Marjelle Brussee zong en begeleidde zichzelf op de gitaar en Becadans sloot de avond af in de Gouden Carolus met een mini-concert. Sommige bezoekers lieten een persoonlijke boodschap achter op de prikborden, die daarvoor in de kerken waren neergezet.

Voor de scouting was een grote rol weggelegd deze avond. Zij zetten de enorme harten uit in het gras, waar de honderden kaarsen op werden gezet. In hun tent konden bezoekers een bloem van No 6 uitzoeken en een beker warme chocolademelk drinken. Daarbij werden cupcakes aangeboden door de Gidsen van Scouting Hilvarenbeek, die deze zelf hadden gebakken. Scouts van andere groepen deelden kaarsen uit, hielpen bij het aansteken en het plaatsen van de kaarsjes in het monument.

Troostende ervaring

De sfeer van de avond was vooral gezellig en verbroederend. Een nieuw onderdeel van het programma was de Sing-along met de Bontekakelkippen, waar veel bezoekers aan hebben meegedaan. Zingen verbindt zoals wel bleek en zal zeker een vast onderdeel van De Nacht blijven.

Terugkijkend op de avond zijn de organisatoren Ans en Liesbeth heel tevreden. “Het is ieder jaar weer bijzonder om van de bezoekers terug te horen wat het met hen doet. Blijkbaar is er heel veel behoefte aan ruimte en aandacht voor gemis. Even erbij stilstaan en een kaarsje branden is een troostende ervaring. Zolang het nodig is, gaan wij hiermee door”, stellen de beide dames.

Volgend jaar zal de Nacht vallen op 6 oktober. Om alvast in de agenda te noteren.