2003 - Tataa, tadata. Terwijl de zon opkomt, klinkt heel in de verte de muziek van een naderende harmonie. Het is begin mei en de natuur staat op uitbreken. De takken van de berkenbomen buigen door met het verse groene blad en de ochtendnevel trekt langzaam op van het natte gras. In het muziekgezelschap dat bezig is met het dauwtrappen, blaast Wim van Eindhoven zijn longen uit zijn lijf op de bariton. Hij doet dat zoals hij dat al meer dan dertig jaar doet. Maar als hij tijdens het blazen om zich heen kijkt, vraagt hij zich af of deze weelderige natuur wel zal blijven?Als hij die dag thuis komt zegt hij tegen zijn Tiny: Ik ga de regen meten om zelf na te gaan of onze omgeving wel blijft zoals hij is, mooi groen!

door Harrie Wenting

Vanaf de tafel in zijn woonkamper kijkt Wim van Eindhoven (nu 88) naar buiten, waar al 23 jaar zijn regenmeter op de vaste plek in zijn tuin staat. De Lage Mierdenaar verkaste dan wel van Lage Mierde naar Reusel, maar zijn hart bleef altijd in zijn geboortedorp waar hij 65 jaar lid was van de plaatselijke harmonie en nu zelfs ere-lid.

“Het gras in de tuin is minder groen en veel struiken zijn verbrand,” wijst hij naar buiten. 2026 was een uiterst droog jaar en de hoge temperaturen deden veel struiken de das om!”

Als hij vertelt over de neerslag die hij nu al 23 jaar elke dag noteert, wordt hij niet bepaald vrolijk. Hij toont zijn agenda, waar enkel het aantal millimeter staat dat er die dag gevallen is. Maar dit jaar bleven opnieuw veel bladzijden leeg, net zoals ook al vorig jaar. “Vorig jaar heeft het in totaal iets meer dan 500 millimeter geregend, terwijl 850 het gemiddelde is,” legt hij uit. “Ook dit jaar verwacht ik een flink tekort en de gevolgen kun je buiten al zien.”

De moed in de schoenen

Als de krasse tachtiger zijn fiets pakt om door de natuur te rijden, zakt de moed hem steeds meer in zijn schoenen. “Op dit moment zien we veel berkenbomen die afsterven,” vertelt hij. Vennen zoals de Flaes en Beleven staan nagenoeg droog en tal van kleinere poelen zijn helemaal opgedroogd. Het dierenleven daar is geheel afgestorven en het zal jaren duren voor het hersteld is.”

Het klimaat verandert en de natuur verandert daardoor mee. Terwijl de grootste vervuilers in de wereld de klimaatgevolgen nog ontkennen, heeft de burger in ons land, maar ook elders, al veel hinder van de gevolgen. Regenmeters zoals Wim van Eindhoven stellen met het meten de gevolgen vast, maar iedereen die om zich heen kijkt kan het ook met eigen ogen zien.

Dezelfde conclusie

Wim kwam in de 23 jaar dat hij de neerslag meet tot een gemiddelde van 903 millimeter per jaar (terwijl 855 het gemiddelde is) maar die cijfers worden fors beïnvloed door 2023 en 2024 toen er zo’n 1240 mm viel. De jaren 2013, 2018 en vooral 2025 springen er daarbij fors uit. In negatieve zin dan wel want toen regende het maar net iets meer dan 500 mm, volgens Wim zijn administratie.

Zijn bevindingen worden ook gedeeld door oud Mierdenaar Henry Hendriks. Zijn vader begon al in 1984 om elke druppel regen te noteren en Henry nam het later van hem over en zette het in een mooi overzicht. Ook hij kwam over de afgelopen jaar tot eenzelfde aantal mm per jaar.

Terwijl de najaarszon over zijn tuintje en zijn regenmeter schijnt, denkt Wim weer terug aan de tijden van weleer. Hij is van de generatie die de oorlog nog meemaakte en hij weet nog dat hij in Lage Mierde nabij het dorpsplein in de schuilkelder zat. Hij groeide op in een normaal gezin met zes kinderen en werd postbode van beroep. Netjes gekleed, met pet en stropdas, bezorgde hij elke brief keurig op het juiste adres, dat hij deed hij maar liefst veertig jaar lang. Hij mag zich tot de gouden generatie rekenen die hierdoor al op 58-jarige leeftijd met pensioen kon.

Postbode werd onbekende in een busje

Maar daarna zag hij het verval intreden. Van zijn hooggewaardeerde beroep bleef weinig over, de postbode die op zijn fiets iedereen groette, werd vervangen door een onbekende in een busje. De harmonie waar hij 65 jaar lid van was kampt met personele problemen en de leden die er zijn gaan niet meer dauwtrappen. Nu de groene natuur ook nog verdort, is het verval wat hem betreft compleet. Maar gelukkig zijn er ook mooie momenten in zijn leven want als hij naar de foto s op de muur kijkt, met daarop zijn klein en zelfs zijn achterkleinkinderen wordt hij weer blij. Dan gaat de zon weer schijnen en deze zon verdort zijn tuintje niet.

In een mini-serie kijken we naar de droogte van dit jaar en de gevolgen daarvan. Heb je zelf daar ook iets over te melden? Stuur dan een mail naar hilverbode@gmail.com.