We hebben een M, we hebben een E, we hebben een R en we hebben een T. Als toeval niet bestaat dan is het voorbestemd. Heeft het zo mogen zijn? Als je de eerste letters van de voornamen van de familie Timmermans in een aangepast rijtje zet (Max, Ellen, Roel en Tess) dan vormen die samen het woord MERT. Met een letterlijk accent op de E wordt het MЀRT. Maar het figuurlijke accent van de Mèrt ligt bij Roel en Ellen Timmermans vanaf de eerste seconde op het welzijn van het gezin.

door Adrie van de Wouw

Het heeft “slechts” twee jaar geduurd. Twee jaar met eigenlijk alleen maar ups. Ik spreek Ellen en Roel op 26 november 2025 aan een tafeltje in hun gezellig eetcafé. Over wat ze bereikt hebben. En over het waarom. Waarom zo kort? Over een van de belangrijkste beslissingen in hun leven die ze nemen. In dienst van het gezin.

Aan de Vrijthof

Op 1 november 2023 beginnen Roel en Ellen aan de klus met de overtuiging dat het Hilvarenbeeks gevoel van de horecagelegenheid op de hoek van de Vrijthof moet worden hersteld. Als voormalig “Schouwke” straalt dit pand nostalgie uit en dat moet terugkomen. Weliswaar met een iets andere invulling maar in elk geval met de oud-bruine warmte. Na drie maanden verbouwen opent op 1 februari 2024 het sfeervolle carnavalscafé. En na het feest der zotten start eetcafé De Mèrt. Met het oude vertrouwde sfeervolle terras waar iedereen welkom is.

De naam Mèrt is niet toevallig gekozen al heeft de keuze niets te maken met de inleiding. Het eetcafé ligt aan een van de mooiste pleinen van Nederland, de Vrijthof, oorspronkelijk een “voorhof van de kerk”. De Vrijthof heette vroeger De Mèrt! Voilà, met recht een heel toepasselijke naam.

Takenpakket

Vanaf het begin storten Ellen en Roel zich vol overgave in hun nieuwe uitdaging. In hoofdlijnen is Roel verantwoordelijk voor de voorkant en zorgt Ellen voor de minder zichtbare noodzakelijkheden. Schoonmaken, papierwerk en meer, ze springt zelfs “voor” bij als het nodig is. Ook niet onbelangrijk, ze neemt een heel groot gedeelte van de opvoeding van de kinderen voor haar rekening. Met andere woorden, ze hoeven zich niet te vervelen. Werkweken van meer dan 100 uur zijn meer regel dan uitzondering. Niettemin genieten ze met volle teugen. Ze zouden het “voor geen goud hebben willen missen”.

Beek komt terug

Zeker als ze gaandeweg merken dat er weer meer bezoekers komen. Het duurt eventjes maar “Beek komt terug”. De dorpelingen voelen zich steeds beter thuis bij De Mèrt. Gastvrijheid en natuurlijke uitstraling missen hun uitwerking niet. Dat verdienen ze door overal aandacht voor proberen te hebben. Want De Mèrt ontwikkelt zich natuurlijk niet uit zichzelf. Het eetcafé is ook een nieuwe leerschool. Omgaan met personeel en klanten. Organiseren en ontdekken. Kwaliteit leveren. Alles vraagt om vakbekwaamheid in de breedste zin van het woord. Je leert overal in bij.

Verbeteren en veranderen

Je moet het wel willen zien en daarover gesproken, altijd en eeuwig kijken Ellen en Roel naar verbeteringen. Denken ze na over veranderingen en aanpassingen van de aankleding, anticiperen ze op seizoenen. Hartstikke trots zijn ze op het nieuwe speelhoekje rechts achterin. Peuters kleuren erop los en vermaken zich uitstekend in het leuke kleine keukentje. “Hadden we veel eerder moeten doen”. Terwijl de hummeltjes spelen keuvelen de ouders rustig aan een tafeltje en nuttigen een hapje, drankje of allebei. Er wordt veel gebruik van gemaakt. Ook wel ”lekker” zijn de uitnodigende dekentjes die buiten op de terrasstoelen hangen.

Of het nu de wandelaars zijn voor een bakje pleur, wielrenners, toeristen of wat voor liefhebbers dan ook, iedereen is welkom bij De Mèrt. Belgen bijvoorbeeld, die na een koffieke of theeke boodschappen gaan doen en dan terugkomen voor iets “straffers” of een hapje. Och ja, hapje, daar hebben we het nog helemaal niet over gehad.

Eetcafé De Mèrt

Ellen en Roel hoeven niet lang te stoeien over welke kost het best past bij hun nieuwe eetgelegenheid. Gewoon! “Niet moeilijk doen”. De bezoeker moet zich thuis voelen en betaalbaar en lekker kunnen eten. Geen exclusieve poppenkast maar goed en veel voor een leuke en eerlijke prijs. Niet te duur en toch smaakvol je buikje rond eten. Precies hetzelfde geldt voor de lunch. Eenvoud in zijn kracht zetten door datgene te doen wat bij de identiteit en de gasten van dit pand hoort.

Maar ook als je wat exclusievers zoekt ben je bij Roel en Ellen op het juiste adres. Je kunt er terecht voor een aantal wisselende “gerechten van de chef”. Meestal seizoensgebonden zoals in het najaar de hertenbiefstuk. Beetje duurder uiteraard maar wel heel erg lekker.

Werk en gezin

Dankzij Ellen en Roel en niet te vergeten hun gastvrije medewerkers is Eetcafé De Mèrt in twee jaar tijd weer uitgegroeid tot een “place to be” voor Hilvarenbeek en omgeving. Maar er is meer. Het gezin. Het gaat knagen als je zoontje Max die inmiddels naar school gaat zo weinig ziet. Met werkweken van 100 tot 120 uur mis je een te groot deel van het opgroeien van dochtertje Tess. En wat misschien nog wel belangrijker is, zij missen jou. Hetzelfde geldt in principe voor Ellen. De kinderen komen zeker niks tekort en gaan altijd voor, maar ook Ellen staat steeds “aan” voor De Mèrt.

Alles aan de kant voor de kinderen

En zo belanden we bij het begin. Want als Ellen en Roel het avontuur van De Mèrt aangaan is één ding voor hen hartstikke duidelijk. Wat er ook gebeurt, alles gaat “aan de kant voor de kinderen”. Zo staan ze erin. Er moet ruimte zijn voor wat de kinderen meemaken. Dat willen ze meebeleven. School, hobby’s én… juist ja, vrije tijd. En daarmee is het begin de aanzet tot een vroeg einde. Hoe moeilijk het ook is om afscheid te nemen van De Mèrt, ze staan waarvoor ze staan, de kroost op één. Tja, en dan houdt het op, letterlijk en figuurlijk. Het wordt gewoon weer Max, Ellen, Roel en Tess.

Voorbij en dan

Op het moment dat u dit leest is eetcafé De Mèrt geschiedenis. Tot en met 14 december beheerden Roel en Ellen de eetgelegenheid zoals ze het altijd hebben gedaan. Met passie en liefde. Blij met de kans die ze hebben gekregen in het hart van Hilvarenbeek. Dit hadden ze nooit willen missen. Ook de afscheidsborrel met familie, vrienden en betrokkenen op 19 december is inmiddels verleden tijd. De reacties zijn positief, over de afgelopen twee jaar maar ook over de beslissing. Gaat het pijn doen? Waarschijnlijk wel.

Voor de toekomst van het vertrouwde pand op de hoek van een van de mooiste pleinen van Nederland hebben ze vertrouwen in de nieuwe uitbaters Eelco van der Tuin en Luuk Vugts. Zij gaan er ongetwijfeld ook iets moois van maken.

Over hun eigen toekomst maken ze zich geen zorgen. “Er komt wel iets op ons pad”.